اين تصوير به شكل افسون كننده اي زيباست!

زن اديب  ، نا خرسند، هيجان زده، با قلب و اندرونه اي خالي ، همواره در حال شنيدن، سرشار از كنجكاوي دردناك نسبت به امر قطعي كه از ژرفاي ارگانيسمش نجواي " يا بچه يا كتاب" سر مي دهد.

زن اديب : به اندازه ي كافي تحصيلكرده كه صداي طبيعت را حتي زماني كه به زبان لاتين سخن مي گويد بفهمد، اما به اندازه ي كافي خودبين، به اندازه ي كافي خر كه در نهان به فرانسه با خود بگويد:

" خود را مي بينم، خود را مي خوانم، وارد حالت خلسه مي شوم و مي گويم: مگر ممكن است كه تا اين حد روحيه داشته باشم؟"